استاد که رفت چند صفحه ی سیاه شده ازعدد و خط روی میزم بود. اعداد مختلط. اعداد موهومی. هیچ فکر نمی کردم ریاضیات هم با وهم سرو کار داشته باشد اما گویا ریاضی دانان هم دچار توهم می شوند گاهی، مثل خیلی چیزهای دیگر که فکرشان را هم نمی کنی اما هستند. همه با هم با صدای بلند حرف می زدند، همهمه ای بود. وقت نماز بود و کلاسها تعطیل. تا دوباره خط ها و عدد ها توی هم نروند و من بمانم و فضای تیره و تو در توی ذهنم، دفتر را بستم. گوشه ی خلوتی و رژ لبی سرخ روی لبها، یک خط قرمز محو دورش، کمی رنگ روی گونه ها و بعد کمی عطر روی دست و زیر مقنعه بین سینه ها. به چشم بهم زدنی دانشکده ی شما بودم. جلوی ورودی، روبروی پله ها با کسی صحبت می کردی. یعنی او حرف می زد و تو گوش می دادی. هروقت می دیدم با دختری حرف می زنی، خون خونم را می خورد. متوجه من نشدی. محو دستها و زیبایی شان بودی. مطمئن بودم فردا روزی از کشیدگی انگشتان یا به قول خودت انحنای مقدس شان خواهی نوشت. اولین بار که دستم را گرفتی، چیزی در اعماق جانم جوشید، احساس عجیبی داشتم. احساسی بود که پیشتر در خود ندیده بودم. وجود جدیدی درونم شکل گرفته بود، وجودی بسیار ناشناختنی. یک حس تازه و ناب. نفسی تازه در کالبدی بی جان. حس می کردم بر حسب اتفاق با تو روبرو نشده ام. دوست داشتم صاف توی روی همه بایستم و هرچه دارم و ندارم را دور بریزم فقط برای این که لحظه ای دستم در دستت باشد. رگهای آبی شان را تماشا می کردی. به چین های پیشانی ات خیره شدم. هیچ وقت چین ها را این طور ندیده بودم، عمیق و به هم پیوسته. سلام کردم. منتظر بودم بگویی چرا آمدی اینجا ؟ اما نگفتی، فقط جوری نگاهم کردی که پیش او خجالت کشیدم. معرفی ام کردی، گفتی دختر دایی ات هستم. صحبتش را ادامه نداد. می دانستم باید بروم اما دلم نمی خواست. دوست داشتم کنارت باشم. آمده بودم پیشنهاد کاری را که بهم شده بود بگویم. برای من پیشنهاد مهمی بود. دوست داشتم عکس العمل تو را ببینم و قبل از تصمیم گیری نظرت را بدانم. از او که خداحافظی کردی گفتی می خواهی پیاده بروی و افتادی جلو. همه ی توانم را در پاهایم جمع کرده بودم تا عقب نمانم. حواسم به تو بود و به چشمهایت. کم کم چشمهایت همان شد که همیشه بود. دستم را توی بازویت انداختم و گفتم چرا بهش گفتی من دختر دایی ات هستم ؟ گفتی بازخیالات برت داشته، مگر نیستی ؟! اخم کردم و گفتم نه نیستم. ما با هم نسبت دیگری هم داریم. گفتی دست بردار، کدام نسبت؟ گفتم خوب غرق صحبت بودید. نگاهم کردی اما چیزی نگفتی. دست ام را از دستت جدا کردم و گفتم داری ترکم می کنی مگه نه؟ در نگاهت بی تفاوتی بود، همین تحمل را ازم گرفت. گفتم ببین من دیگر کارم از این حرفها گذشته. من به خاطر تو از همه بریده ام. تو روی همه، حتی خانواده ایستاده ام. ببینم حالا تو می خواهی ترکم کنی؟ حالم دارد از خودم از تو به هم می خورد. بغضی در گلویم مانده بود که آن طور نفس می کشیدم. تو پیش پایت را نگاه می کردی. در صورتت چیزی پیدا نبود. با صدایی که نفهمیدم از کجای گلو بیرون آمد پیشنهاد کار را گفتم. سیگارت را از جیبت در آوردی و جوری گفتی خوبه که معنای برایم تفاوتی ندارد را می داد. صدای آرام و خونسردت هیجان زده نشد. سیگارت را روشن که کردی گفتی: اتفاقا مشغول می شی و کمتر فکر و خیال می کنی. روی ات را کردی طرف مغازه ها و آدم های توی پیاده رو. می دانستم می خواهی بروم سر کار تا خلاص شوی از دستم. می دانستم مثل خیلی چیزهای دیگر. مثل روزهایی که نشد که برایم گلی بخری یا هدیه ای که مبادا نگه اش دارم. همه ی اینها را می دانستم. اما چه می توانستم بکنم؟ تو همه کس من بودی. همه کاره ی من، همه ی فکر و ذکرم بودی. چون غریقی بودم که هرچه بیشتر دست و پا می زند بیشتر در آب فرو می رود. با هزار امید به قایق تو آویختم اما تو دستهایم را قطع کردی. به تو ایمان داشتم. باورت داشتم. حالا اما باورهایم تبدیل شده اند به شک، شکی مسجل. حالا دیگر من مانده ام و اینجا و انتظار تو.
  صدای تلفن را احساس کردم و پریدم. نور ضعیف صبح از شیشه ی پنجره روی دیوار روبرویم افتاده بود. بیدار بودم و نبودم. خیره شدم به سقف. سفید بود با ترکهایی که به سیاهی می زدند. گوش دادم به صدای چک چک آب که از آشپزخانه می آمد. نشستم روی تخت و زانوهایم را تا توی سینه جمع کردم. نور رنگ پریده ی سحر توی اتاق می تابید. تا باز وقت بی قراری شود و بزنم بیرون، به تو و شعری که شب گذشته در آخرین پست وب لاگت خوانده بودم فکر کردم. شعر را زمزمه می کنم باز:
«از شما به تو،
از خودم به تو،
از تو هم به تو نرسیدم.
تنها رسیده‌ام
 به این افسوس که:
تو هم «تو» نبودی ...»۱
  فکر می کنم به تو، به من، به من و تو که هیچ وقت ما نشدیم و باز این کلاف تو درتوست و من. چند رفتگر گرد آتشی جمع شده اند. قد و بالای شعله بلند است. خیره می شوم به آتش. جرقه ای نارنجی می زند و مواج و رقصان زبانه می کشد. یک روز برایم خواندی حرف زدن از بعضی چیزها مثل آتش زدن و از بین بردنشان است. روزهایی  بود که غیر از سلام و احوالپرسی حرف های دیگری هم برای گفتن داشتیم. برایم درباره ی کتاب تازه ای که خوانده یا فیلمی که دیده بودی صحبت میکردی و من چه لذتی می بردم همان حرفها را فهمیده و نفهمیده جوری که انگار حرفهای خودم باشد، برای دیگران تعریف کنم. کاش می شد خاطرات را جایی دراعماق ذهن دفن کرد آن وقت شاید رها می شدم از این آواری که گذشته ریخته روی سرم. از کابوسهای شبانه حتی. می خواهم خودم را از این خوابهای خاکستری بیرون بیاورم اما نمی توانم. مثل حالا که در این خیابان شلوغ و پر هیاهو به دنبال خودم می گردم اما نمی یابم. گم شده ای هستم در روده ی هزار پیچ این شهر خاکستری. فقط تو فراموشم نکردی. از یاد خودم هم رفتم. فراموش شدم. مثل آدمی که از همه جا طرد شده، مثل روحی گرفتار برزخ. سرگردان. مثل سرگردانی ام بین تنهایی و بی کسی. به نظر تو چه فرقی هست بین تنهایی و بی کسی؟ من مدتهاست که بین این دو سرگردانم. خودم را گم کرده ام و باید پیدا کنم، ولی ای لعنت بر من که خودم را نمی خواهم، تو را می خواهم.
   ازهر سه ماشینی که رد می شود یکی برایم بوق می زند. ورودی پارک شلوغ است، چنان نگاهم می کنند که انگار لخت جلویشان راه می روم. از برابر چشم های دریده می گذرم. آفتاب هم نمی آید. آسمان هم مثل من سرگردان است، یا ببار یا روشن شو. وارد پارک  می شوم. پشت سرم هیاهوی صدا و حرکت کم و کمتر می شود. زن و مرد اغلب با صورتهای خسته و بی نشاط در رفت و آمدند. روی نیمکتی نزدیک استخر می نشینم. دیگر هیچ صدایی نمی آید جز صدای بادی ملایم که برگهای زرد را روی آب می ریزد. خسته ام. کیف را می گذارم روی صندلی و صورتم را بین دستها پنهان می کنم. هر وقت خسته بودی این کار را می کردی. بعد انگشتانت سر می خوردند روی موها. خوشم می آمد از این حالتت. خورشید غروب کرده و هوا سرد است. سردم است. بعد از تو همیشه سردم بوده. با بخار دهان دستهایم را گرم می کنم  و آنها  را می گذارم در جیب پالتو.
  این پارک را و این خیابان را با طاق بلندی که شاخه های در هم رفته ی چنارهایش درست می کنند دوست دارم حتی حالا که برگهای درختان ریخته و گرد و خاک تیره رنگی روی تنه و شاخه هایشان نشسته است. دلم می خواست می آمدی سراغم، نه مثل این اواخر بد اخم و بی حوصله، همینجا گوشه ی خلوتی می نشستیم و حسابمان را از دنیا و از آدم هایش جدا می کردیم. چند نیمکت آن طرف تر دختر و پسر جوانی کنار هم نشسته اند. چند لحظه طول می کشد تا آن دختر جایش را بدهد به من. پاهایت را انداخته ای روی هم و هر چند دقیقه یکبار آنها را عوض می کنی. مثل طلب کارها روبرویت می نشینم. اخم می کنم که بپرسی چرا ناراحتی؟ حرف نمی زنم که بگویی آخر چرا لال شدی؟ خیال می کنم نگاهم که کردی، عذر خواهی می کنی. اما سرت را حتی بلند نمی کنی. لعنت بر این سکوتت. نمی دانم چه کار کنم که مرا نگاه کنی نه آدم های دور و بر را، نه دود سیگارت را که بالا که می رود کمرنگ وکمرنگ تر می شود. نگاهم می افتد به صندلی خالی. دستهایم را می گذارم روی پاهایم اما نمی توانم جلوی لرزش شان را بگیرم. بغض گلویم را می گیرد، احساس می کنم چشمانم سرخ شده اند. بلند می شوم. هوا سنگین است. همه چیز سنگین است. مثل آن روز، جمعه. سر می خورم به عصر جمعه، درکه. دست هایت را پشت کمر گرفته بودی، قدم های آهسته ات را می شمردم، شمرده صحبت می کردی: رابطه ها گسیخته می شود خواهی نخواهی، مدتی که گذشت زن و مرد همه اش در پی نفوذ در یکدیگرند و افزایش قلمرو خود تا بی نهایت هم. از توقعات بی جا، فراموش کردن حقوق یکدیگر، نادیده گرفتن آزادی هم، خود را بر حق دانستن و توقع همه نوع فداکاری را از طرف مقابل داشتن شروع می شود تا این که آرام آرام خصوصیات یک مالک را هم پیدا می کنند. می شوند بپای هم. بعد دیگر عشقی نیست. تمام شده. یک نیاز فیزیکی و بس. عادی، یکنواخت و خسته کننده. همین ها بود گمانم. آن اوایل کلمه به کلمه اش در یادم بود. بعد چیزهای دیگری گفتی درباره ی دوستانت که با عشق و عاشقی ازدواج کرده بودند اما بعد از یکی دو سال کارشان به طلاق کشیده بود. طرف صحبتت رویا و مجید بودند. اما برای من می گفتی. لبخند زدم تا دلخور به نظر نرسم. من خیلی مسخره بودم. نمی دانستم مسخرگی خودم را و نفرت تو را از خودم. حالا می دانم. دیگر نمی خندم. دیگر مسخره نمی کنم خودم را. به خانه که برگشتم کیف را پرت کردم روی تخت و بعد خودم را. خانه برایم غیر قابل تحمل شده. نمی دانم از کجا پرتاب شده ام به اینجا و در این خانه سقوط کرده ام. خانه ای که به هر طرف نگاه می کنی آینه ای است و تصویر تنهای زنی در آن. اگر می توانستم لحظه ای پایم را درش نمی گذاشتم. حوصله ی پدر و مادر بدبختم را و نصیحتهای مزخرفشان را ندارم. نمی فهمند، افسردگی را نمی شناسند. نمی فهمند دلمردگی را. می خواهند به من بقبولانند که مرا بیشتر از خودم دوست دارند اما حالت چشمها و خطوط صورتشان حکایت از چیز دیگری دارد. حالم از دل سوزی به هم می خورد، وقتی از بیمارستان برگشتم ترحمشان دوچندان شد.
   با دو دلی رفتم به سمت کابینت آشپزخانه. مردد بودم. حال آدمی ترسان از ارتفاع را داشتم که درون آسانسور شیشه ای برج بلندی بالا و بالاتر می رود و ممکن است هر لحظه سقوط کند. به خودم گفتم زودباش. قلبم تند می زد. روزها و شب های زیادی به این لحظه فکر کرده بودم. با خودم درگیر شده بودم. گاه منصرف و گاه مصمم شده بودم. شب اش خوابم نبرده بود. تا سحر با تو بودم. فکر و خیالهای جور واجوری به سرم زده بود که نمی توانستم جمع و جورشان کنم، همین به قول تو پرت و پلاهای همیشگی، همین فرو رفتن، همین فرو رفتن در این احساس تلخ که قدرت را ندانستم و قدرت نبودم. جعبه ی قرصها را باز کردم و ریختم در مشتم. پشت مه رقیقی شانه به شانه ی هم قدم می زدید. صدایت زدم. به پچپچه ای حتی صدایی بر نیامد. چشمانم سیاهی می رفت، منگ شده بودم، دهانم بو و طعم خون می داد. مه غلیظ تر و شما دورتر و دورتر می شدید. چشمانم را بستم. دردی نداشتم دیگر. خواب آمده بود توی چشمانم سفید و سرد، بدنم رفته رفته سرد شد.
  از همه ی روزگار خسته شده ام. یک چیزی مثل یک عقده روی دلم سنگینی می کند. دلم می خواهد با تو بازش کنم. دلم می خواهد بنشینی، سرم را بگذارم روی پایت و ساعتها گریه کنم. بعد بغلم کنی و با دستهایت اشکهایم را پاک کنی و من با موهای خرمایی پرپشت دستت بازی کنم، سرم را روی بغلت بگذارم و بخوابم برای همیشه. دلم می خواست به همه می گفتم چه کیفی می کنم وقتی کنارت می نشینم و نگاهت می کنم. دل ام می خواست، اما خب، نمی توانستم بگویم. فقط حس اش بود و آه اش، مثل حالا که یادش هست و آه اش. نمی دانم چرا امروز هوای تو را کرده ام. حالا که از همه چیز بریده ام. حالا که من مانده ام و چشم انداز پیش رویم تیره و تار. حالا که این حرفها دیگرهیچ فایده ای ندارد نه برای من، نه برای تو. وقت تلف کردن است یکسر. می دانم. اما نمی توانم فراموششان کنم. من نمی توانم مثل تو همرنگ هر وضع شوم. دلخوش بودن با این همه ناخوشی و تن به روزگار دادن، تلخ یا سخت، نه نمی توانم. نمی توانم مثل تو بگویم شد آنچه که باید. چیزی مرا می کشد و می برد. نمی دانم چی و کجا. می چرخم تا نمی دانم ساعت چند، تا کلافه شوم از این همه شلوغی و این همه آدم و ماشین و موتور که توی هم وول می خورند. سوار تاکسی می شوم. راننده مرد میانسالی است که بی خیال از ترافیک سنگین و بی توجه به مسافرانش سیگار می کشد. سوز سردی از پنجره ی نیمه باز ماشین به داخل می خزد. دود سیگار، صدا و لحن کوچه بازاری خواننده و صحبت های دو مسافر صندلی عقب، کلافه ام می کند، نگاهم به ساعت ماشین می افتد و زوم می شود روی آن. روی دو نقطه ی سبزرنگی که مدام خاموش و روشن می شوند. روشن و خاموش. خاموش، روشن، خاموش. مگر چه می خواستم من؟ من که وبال گردنت نبودم، من، من فقط زندگی می خواستم، توقع زیادی بود؟ راننده می زند روی ترمز. چشمی ای که از آینه آویزان است می رود و می آید. می رود و می آید. می رود و می آید. ماشین قدم به قدم پیش می رود. ترافیک روان تر که می شود، نه تصادفی است، نه مانعی و من نمی دانم دلیل این ترافیک ملال آور را.
در را که پشت سر می بندم، چراغی روشن نمی کنم. لباسهایم را پرتاب می کنم روی تخت. شیر آب چکه می کند. شیر را باز می کنم. همراه با ریختن قطرات آب گذشته باز آوار می شود روی سرم و من نمیفهمم این اشک است که از سر و گردنم روانه شده یا آب که از کنار گوشها می سرد روی گردن و سینه ام. شیر دوش را می بندم و از حمام بیرون می روم. حوله را می پیچم دور خودم و می نشینم این طرف میز. سر کشیدن همه جا و نیافتن، ویران ام کرده است. تلخ و سخت. چشم می بندم و می گذارم در ذهنم شکل بگیری. غریب بودی و صمیمی، مثل کابوس و رویایی درهم. یک سوال بی جواب. عکس بودی انگار، اما واضح و زنده. اولین نگاه کافی بود تا گمان کنم کسی را یافته ام که سالها پیش گویا گمش کرده بودم. نمی دانم کدام سال و ماه و روز از زندگی ام بود که سهم من بودی. نمی دانم دیروز بود یا امروز، یا فردا. نمی دانم کی و کجا گمت کردم باز. دلم آشوب می شود باز. نمی توانم تحمل کنم تنگنای اتاق را. پرده های پشت پنجره را کنار می زنم و پنجره را باز می کنم. باد سردی توی اتاق می وزد. خیره می شوم به سوسوی چراغهای شهر تا دورترین نقطه. فکر می کنم میان این چند میلیون جمعیت تو کجایی و چه می کنی. ناگهان بغض می کنم و شهر با همه ی چراغهایش پشت پرده ی نازکی از آب می رود و محو می شود.

--------------------
۱.شعر از خانم مریم ملک دار