بالاخره درباره ی الی را دیدم . زمانی که فیلم روی پرده بود فرصت نکردم فیلم را ببینم . تماشای فیلم را در تنهایی یا نهایتا در کنار اعضای خانواده بیشتر می پسندم . آخرین فیلمی که برای دیدنش به سینما رفتم تردید واروژ کریم مسیحی بود . تردید را در سینما فرهنگ دیدم و همان شب تصمیم گرفتم دیگر در کنار مردم با فرهنگ سینما رو فیلم بین ، فیلم نبینم . سی دی درباره ی الی را هم یکی دو هفته ای بود تهیه کرده بودم تا سرانجام چند شب پیش به همراه خانواده فیلم را دیدیم . بر خلاف انتظار و با توجه به این همه تبلیغی که درباره ی فیلم شده بود ، قدرت و گیرایی لازم را نداشت . فیلم دیگر اصغر فرهادی ، چهار شنبه سوری ، با بازی درخشان هدیه تهرانی ( که بگمانم نقطه ی عطفی در کارنامه هنری اش بوده ) لااقل در تجربه ی شخصی ام تاثیر گزار تر بود . هر دو فیلم درباره ی دروغ و بی اعتمادی ساخته شده اند . دروغ و بی اعتمادی ای که در چهارشنبه سوری زندگی یک خانواده را ویران کرده و در درباره ی الی زندگی چندین خانواده و دوست و آشنا را و در نگاهی فراتر زندگی یک جامعه را . به گمانم اصغر فرهادی تصویرگر دوران ماست . پنجره ای به رویمان باز می کند که ببینیم چه طور به دروغ و خیانت عادت کرده ایم . البته اگر قصد دیدن داشته باشیم !