خدا رحمت کند فروید را. نزدیک به یک قرن پیش از اهمیت دو غریزه به عنوان محرکهای رفتار آدمی اسم برد. یکی غریزه جنسی و دیگری غریزه پرخاشگری.  تاکید او بر غریزه جنسی به عنوان مهمترین محرک رفتار آدمی باعث شد تا به او انتقادات فراوانی شود و حتی زمانیکه در یکی از سخنرانی هایش در مورد اینکه کودکان هم میل جنسی دارند صحبت می کرد، عده ای به اعتراض جلسه را ترک کردند و تعدادی به صورت فروید آب دهان انداختند و او را منحرف خواندند.
   غریزه جنسی یکی از غرایزی است که بین آدم ها و حیوانات مشترک است. در واقع یک نیاز است و نیاز به این معنا است که در صورت برطرف نشدن آن بقای موجود زنده به خطر می افتد. این غریزه در حیوانات سطح پایین خیلی به صورت معمولی و طبیعی و ساده برطرف می شود. هدف اساسی از رفتار جنسی در حیوانات سطح پایین تر تولید مثل است و تنها موجودی که علاوه بر بقای نسل، با انگیزه لذت، ارتباط جنسی برقرار می کنند، انسان ها هستند هر چند که برخی تحقیقات نشان می دهد که دلفین ها هم با انگیزه لذت ارتباط جنسی برقرار می کنند. آنچه باعث می شود رفتار جنسی در انسان پیچیده و عجیب شود این است که انسان از خصوصیتی برخوردار است که ما آنرا ذهن می نامیم. الگوهای ذهنی انسان تقریباً بر همه جنبه های وجودی او تاثیر می گذارد و رفتار جنسی نیز از این موضوع نه تنها مستثنی نیست بلکه بسیار تاثیر پذیر هم هست. هرچه جوامع پیچده تر شد، شیوه های برطرف کردن این غریزه، توقعات آدمها و ذهنیت شان نسبت به این ماجرا تغییر کرد. کم کم تابوها شکسته شد، توقعات تغییر کرد، نگاه ها نسبت به بعضی از مسائل باز تر شد و اختلالات و اختلافات هم به تبع آن افزایش پیدا کرد و موضوع آموزش جنسی اهمیت خاصی پیدا کرد. به تدریج این عقیده فروید که میل جنسی اهمیت بسیار زیادی در زندگی ما آدمها دارد پذیرفته شد و تلاش شد تا شیوه هایی برای درمان اختلالات جنسی، بهبود روابط جنسی، آموزش جنسی و ... ابداع شود. ابداع این روش ها نشانه این  عقیده است که رابطه جنسی برای انسان امروز صرفاً یک غریزه نیست بلکه یک مهارت است. البته چنین نگرشی در کشوری به نام ایران اساساً وجود ندارد چرا که آموزش جنسی در بسیاری از کشورها از دوره دبستان آغاز می شود ( لازم به ذکر است که این اتفاق فقط در کشورهای استکباری نظیر آلمان اتفاق نمی افتد بلکه در مالزی که یک کشور اسلامی است، به تازگی آموزش جنسی در مدارس الزامی شده است) در حالیکه در کشورما آموزش جنسی در دانشگاه، به صورت ناقص و به عنوان واحد سرگرم کننده آغاز شد و اخیراً نیز این واحد درسی از دروس دانشگاهی حذف شده است. یعنی عملاً آمیزش جنسی، ایمنی جنسی و مهارت ارتباط جنسی بی اهمیت انگاشته می شود. چنین است که آمارهای منتشره رسمی در جراید نشان دهنده آن است که 50 درصد از طلاق ها در کشور ما به دلیل مشکلات جنسی اتفاق می افتد.
   اساساً نحوه برخورد ما در مورد موضوعات حساسی نظیر ارتباط جنسی یا اجتنابی است (مانند انکار مشکلات جنسی) یا هیجانی (نظیر انحرافی دانستن و شیطانی خواندن این مسائل). وقتی وجود مسأله ای انکار شود یا از ابراز آن به هر نحوی جلوگیری شود، چگونه می توان برای حل آن راهکاری را پیشنهاد کرد؟ این شیوه برخورد نه تنها در سیاست گذاری های کلان دیده می شود بلکه در فرهنگ عامه نیز چنین است. برای مثال فردی در ابتدا با شکایت از افسردگی به روان شناس مراجعه می کند اما پس از گذشت چندیدن جلسه و جلب اعتماد مراجع توسط روان شناس، تازه این مسأله مطرح می شود که مشکل جنسی با همسر، عامل اساسی این افسردگی است.  عدم ارضای مناسب و به موقع نیاز جنسی عوارض مختلفی را به همراه دارد که می توان به افسردگی، پرخاشگری، انحرافات جنسی، خیانت، از هم پاشیده شدن روابط خانوادگی، اختلالات رفتاری و .... اشاره کرد.
   مهمترین شیوه جلوگیری از بروز چنین مشکلاتی این است که ما میل و رفتار جنسی را به عنوان بخش طبیعی از وجود انسان بپذیریم و بپذیریم که پیچیدگی های ذهن آدمی و زندگی اجتماعی امروز آنرا از یک غریزه صرف به یک پدیده پیچیده تبدیل کرده و شاید بتوان به جرأت گفت، یکی از مهمترین چالش های افراد جامعه ماست. وقتی پذیرفتیم که این مسأله پیچیده است، ساده نیست و نیاز به آموزش و یادگیری دارد، آنگاه فضای ذهنی ما برای برخورد صحیح با این مسأله آماده می شود. اساساً ما ایرانی ها در رفتار جنسی، مبتدی، پر ادعا، بی اطلاع و محدود هستیم. برای جلوگیری از مشکلات ناشی از نارضایتی جنسی، لازم است محدودیت ها برطرف شود، آموزش ها به صورت کاربردی و صحیح توسط متخصصین ارائه شود، و نگاه نسبت به این پدیده واقع گرایانه و منطقی شود. آموزش مسائل جنسی از دوران کودکی، جلوی بسیاری از مشکلات و مسائل را می گیرد، به ترسهای غیر منطقی بسیاری پایان می دهد، کنجکاوی های طبیعی نوجوانان و جوانان را به صورت صحیح پاسخ می گوید، مشکلات زناشویی را کم می کند، بیماری های مقاربتی و به ویژه ایدز را کاهش می دهد، شادابی و نشاط روانی در جامعه را گسترش می دهد و درنهایت به زیستی را که در جامعه ما کمتر کسی به آت توجه دارد ارتقاءمی دهد.