تا چند ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری هفته نامه ی شهروند امروز شنبه ها روی دکه ی  روزنامه فروشی بود . هفته نامه ای به سردبیری محمد قوچانی ، همراه با مطالب فراوان سیاسی ، اجتماعی فرهنگی و ... . شهروند امروز به مرور زمان جایگاه ویژه ای را در میان قشر متوسط جامعه ی ایرانی پیدا کرد و در پاره ای از زمان حتی تنها نشریه ای بود بادیدگاه مستقل ، مورد احترام همه ی جریانات فکری از روشنفکری دینی و غیر دینی گرفته تا اصلاح طلبی و اصول گرایی . به گمانم شهروند امروز رسانه ای ماندگار در تاریخ مطبوعات ایران بود . هنوز بسیاری از مطالبش را به یاد دارم و بیشتر شماره هایش را در آرشیو شخصی ام . خواندن سر مقالات محمد قوچانی و یادداشتهای دیگر نویسندگان کاربلد مجله در طول هفته بخش زیاد و از قضا دل نشینی از وقتم را به خود اختصاص می داد . باری شهروند امروز هم سرنوشت دیگری نداشت جز مهرورزی دولت مهر ورز .
 پس از توقیف شهروند امروز محمد قوچانی و تیم همراهش به اعتماد ملی نقل مکان کردند و همزمان انتشار دوره ی جدید از هفته نامه ی ایراندخت را آغاز کردند. هفته نامه ای برای زندگی . زمان کوتاهی سپری شد تا اعتماد ملی توقیف شود و محمد قوچانی راهی اوین . ایراندخت اما بدون سردبیر به کارش ادامه می داد :
<< چراغ خبر سلول 62 را روشن کرده بودم تا به مصداق برآمدن دوکار از یک کرشمه هم  قضای حاجت کنم و هم هواخوری مجانی که این گونه قضای حاجت مزیت 209 است به 240 . در دستان نگهبان مجله سرخی دیدم که به ایران دخت می مانست . نگهبان بدی نبود . گفتم بده ورقی بزنم . گفت ممنوع است . گفتم عجبا که سردبیر در سلول و مجله در زندان اما دریغ از ملاقات . گفتم حداقل جلدش را از دور نشان بده . بی معرفتی نکرد و به قاعده 30 ثانیه جلدش را از دور نشان داد : سرخی شرم همچنان بر جبینش بود ... اکنون که بازداشت موقت به آزادی موقت (تا اطلاع ثانوی) تبدیل شده فرصت دارم که به ایران دخت زل بزنم و بگویم چه پیر شده ای دختر ... سالی از تولد دوباره ات گذشته اما گویی سالیان بسیار سپری شده است . اما شانه هایت چه خوب دوام آورده و این بار را تا بدینجا آورده که امروز من به حرمت چهار ماه دوری و یکسال بی توجهی به تو جامه نو بر تنت کنم . پس این سلامی دوباره است به آزادی و روزنامه نگاری ... >>
 از شماره ی چهل دوره ی جدید ، ایراندخت به سبک و سیاق تازه و در صد و پنجاه صفحه منتشر می شود . مجموعه ای دلچسب و ماندگار که همچون شهروند امروز یک هفته هم زمان کمی است برای خواندن و بررسی مطالبش . دست تهیه کنندگانش درد نکند . به نظرم آرزوی بزرگی نیست این که سالیان سال هر هفته در میان دوستدارانش باشد .